Mooie diverse Eendjes

Dit is het vooraanzicht van een Citroen 2CV, ofwel het “Lelijke Eendje”. Het?

Een stuk of twintig hebben hun thuisbasis bij Fort Vechten. Ze zijn goed te zien vanaf de A12, tussen Knooppunt Lunetten en afrit Houten-Oost. Op mooie dagen kun je ze huren.

Wat je vanaf de snelweg al ziet, is dat de wagentjes er in veel verschillende vrolijke kleurtjes zijn. Maar als je een tijdje tussen de wagentjes door waggelt, zie je steeds meer verschillen.

Dat gaat veel verder dan naampjes en kleurvariaties. De een kan beter richting aangeven dan de ander. Een ander kan meer bagage achterop meenemen.

Een derde heeft meer glans voorop. Gele koplampen, ronde koplampen, rechthoekige koplampen… 

En dan zijn er nog verschillen bij de spiegeltjes, de lijsten rond de richtingaanwijzers, de luchtinlaat boven het nummerbord voorop, de voorbumpers...

Wat kunnen verschillen toch leuk zijn. En niet alleen maar binnen de eigen familie Eend.
Vooral als je niet hoeft te kiezen, en van de verschillen kunt genieten.

Bijvangst

Ik zou vandaag redactiewerk en een fotografieklus doen. Twee afspraken, twee opdrachten.

Mooie dag-invulling als freelancer. Totdat bleek dat de fotografieklus niet doorging. Het model - en opdrachtgever - antwoordde gisteravond laat op mijn "waar-en-hoe-laat" mail dat hij vandaag toch niet kon. En ook de redactie-opdrachtgever had nog geen input geleverd. Toen ik er achteraan belde, kreeg ik excuses, en het verzoek om ook een paar volgende geblokte dagen te laten schieten. Hij had simpelweg het werk nog niet uit de conceptfase.

Kan gebeuren. Allebei. Maar als samenwerken respectvol gebeurt, hou je rekening met de afspraken die je hebt gemaakt.

Deze vlinder is een kadootje van mij aan beide opdrachtgevers. Gemaakt in mijn nieuw ontstane vrije tijd. Ze krijgen er een pepertje bij: (geleerd van de tandarts): afgesproken werk-dagen of -dagdelen zal ik volledig in rekening brengen als die 24 uur voor aanvang niet door de opdrachtgever zijn geannuleerd. Opdrachtgevers die een afspraak tussen 48 uur en 24 uur van tevoren cancelen, betalen 50%.

Dan de foto. Die is (zonder watermerk) te koop in hoge resolutie: Ruim 7200 bij 4800 pixels. Geschikt voor achterwanden, tuinpanelen, ansichtkaarten, noem maar op. Omdat ik van excuses geen boterham kan beleggen. Wie biedt?

Perspectief en perceptie

Vanuit mijn positie gezien
is de wereld best wel logisch.

Ik zie diepte, vorm, structuur en perspectief.

En wat zie jij?
Is de wereld zoals ik hem schets
voor jou net zo logisch als voor mij?


Sta je ver bij mij vandaan en tegenover me
dan zie je wel de kleuren, maar niet mijn perspectief en logica.

Dus, voor ik voor je schets hoe ik mijn wereld zie
nodig ik je uit dicht bij mij te komen staan.

En vertel me dan ook over jouw wereld.
Laat me inzien hoe mijn perspectief
even persoonlijk is als ieder ander.

-----

Bij deze straatschildering ("3D optical illusion" van Leon Keer, op het Bastiaansplein in Delft ) voel je het belang van je perspectief.

De verleiders en de vinders

Zaterdagavond. In de grote stad zie ik De Verleiders, theater over onmenselijke bankiers, die in hun winstbejag hun klanten ('stomme muppets') heel effectief veel geld afhandig maken. Een aanklacht tegen de kille profiteurs van het onpersoonlijke systeem van grootbanken. In het nieuwe Luxor, dus vlakbij deze brug, onder deze gebouwen, aan de overkant van het water.

Zondagmorgen verlies ik in de kleine stad mijn portemonnee. Ongeveer op het moment dat ik deze foto maak, van deze brug, dit gebouw, aan de overkant van het water. Maar hoe ik mijn gangen ook naga, ik vind hem niet.

Zondagmiddag gaat de telefoon. Een wandelaar heeft de portemonnee opgeraapt. Aan de hand van de pasjes en kaartjes erin, heeft zijn vrouw de eigenaar gevonden. Ik mag de portemonnee komen halen bij de eerlijke vinders. Van al te veel bedankjes wil mevrouw niet weten: "Ieder 't zijne."

Beloftes

Hij is nog lang niet af. "In 2028 wel," zeiden ze in 2014. Grote drommen toeristen liepen er achter gidsen aan en vulden hun geheugenkaartjes met selfies. 

Ik was er met mijn vriendin. Zij ging in een hoekje een tijdschrift lezen zodat ik rustig kon fotograferen.

"In 2028 gaan we samen terug", zeiden we. We wilden dit gebouw ook zien zonder hijskranen en steigers. Omgeven door een park, waar nu nog oude woonwijken staan.

Comfortabele beloftes. Dat de kerk ooit af zal zijn. Dat je er dan weer samen heen zult gaan.

Komt de kerk ooit af? Ik weet het niet - verhalen zeggen dat het in-aanbouw-zijn van de kerk grote financiële voordelen heeft, voor het stadsbestuur of de kerk, daar wil ik af zijn.

Komen we samen terug? Ik verwacht het niet. We leven inmiddels gelukkig verder met anderen om ons heen. Waarschijnlijk willen we er tegen die tijd niet samen naartoe.

Hoe kijk ik dan nu naar dit bouwwerk? Fraai, dat het er van binnenuit best ´voltooid´ uit ziet. En ook fijn om het te zien zonder ons samen. 

Misschien wel een voorteken, dat we in dit huis van belofte, elk ons eigen ding deden.

De Sagrada Familia, Barcelona, december 2014. 

Licht bewerkte inzending in het project: "Terugkijken met het Nationaal Archief", van Else Kramer en het Nationaal Archief, 24 juni 2016

Onkruid bestaat niet

Onkruid is geen plantensoort. Van een plantje dat de één onkruid vindt, kan iemand anders mateloos genieten. 

Biologen spreken vaak over "nuttige" gewassen of diersoorten. En er zijn maar weinig soorten geheel nutteloos. Alles in de natuur levert wel érgens een bijdrage aan, in de strijd te overleven. Al was het als voedingsbron voor een andere soort.

Natuurlijk heb je zo je voorkeuren voor je aangeharkte bloemenperkje of terras. Het kan zijn dat een paardenbloem je plezier in de tuin belemmert. Dan haal je die weg. Ik heb de paardenbloem op deze foto's ook uit de tuin gehaald.

Maar de foto's lagen nog te wachten op een paar woorden erbij. En een windvlaag. Om ook anderen weer even aan het denken te zetten.

Het gezegde luidt: "Onkruid vergaat niet". Sommige gewoontes zijn niet uit te bannen.
Ik denk: "onkruid bestaat niet". Alles heeft nut. Wie het nut niet ziet, moet nog eens kijken.

Sporen

Iedereen laat sporen na. Omdat hij leeft, eet, ergens woont en doodgaat. 

Die sporen worden door anderen gevonden. En daarop wordt doorgebouwd. Omdat ook anderen leven, eten en ergens willen wonen. En ook die anderen gaan dood.

Grote vernieuwers en kleine krabbelaars bouwen voort op het werk van hun voorgangers. Geven het een andere kleur of vorm. Geven er hun eigen draai aan. Is het daarmee meer waard? Wordt het er beter op?

Ja. Want het leeft mee.