Voor het oprapen

Het meest opmerkelijke bericht van de maand was voor mij het verhaal over het verloren geldkoffertje. 

Uit een geldtransportwagen was een kistje op de snelweg gevallen, en de bankbiljetten lagen her en der verspreid over het asfalt.

Graaien!
Waarom was ik daar niet bij, dacht ik meteen. Ik zou het wel weten: oprapen, inpakken en wegwezen. Maar daar hebben we in Nederland een wetje op bedacht. Het oprapen van dit geld - en het dan niet teruggeven is strafbaar:



Gelukkig is het meeste geld dat je op straat kunt vinden, niet van de vrachtwagen gevallen, maar gewoon verloren en dus voor de eerlijke vinder. Niemand zal verwachten dat je je best gaat doen om degene op te sporen die dat muntje van twee euro is kwijtgeraakt.

En heel soms hoef je niet eens moeite te doen om de verliezer te vinden...

En geluk?
Met geluk dat op je pad geworpen wordt, werkt het bijna hetzelfde. Sommige dingen lijken veel geluk te gaan brengen, maar zijn toch niet voor jou. Afblijven dus. Als je het pakt, kan dat zomaar ongewenste gevolgen hebben. Zoek door, tot je ergens het geluk vindt met een briefje erbij. "Pak maar."

En dan is een muntje van 5 cent veel ontroerender dan duizenden euro's aan twijfelachtige bankbiljetten.

Le Cheval Blanc

Dit is een plek waar ik in het verleden ook eens naar keek. Toen was het terras volop in gebruik. Er stonden tafeltjes, ik herinner me vrolijke verlichting en zelfs muziek. 

Het was een plaats die licht uitstraalde, en niet verzwolg, zoals nu. Hotel Le Cheval Blanc in St Hippolyte du Fort.

Ontzag
Er logeerden mensen, en ik zag hen soms 's avonds buiten zitten, had zelfs wel een beetje kinderlijk ontzag voor deze mensen die in een hotel verbleven. Terwijl ik een paar kilometer verderop met mijn ouders 'slechts' een camping bewoonde. Ik kan me maar één verblijf in een hotel met mijn ouders herinneren. Dat was niks voor ons, zullen mijn ouders toen hebben vastgesteld. Maar goed, we waren op vakantie. Dan gingen we weleens ergens wat drinken. En dit was een plaats waar ik best wilde gaan zitten, al was het maar een keer. Al was het maar even. Voor een drankje. Voor het samen met mijn vader deze plek verkennen.

Open
Toen stond het - kleine - hek nog open, maar waren er andere barrières die me ervan weerhielden om naar binnen te gaan. Om een blik te werpen op de receptie, en dan de vast statige trap naar de bovenverdiepingen tree voor tree te beklimmen. Waren het werkelijke barrières, of beeldde ik me maar in dat het niet uit zou komen als ik daar een kijkje ging nemen?

Dicht
Heb ik nooit gevraagd om daar een keer wat te gaan drinken? Heb ik altijd gedacht dat mijn ouders dat vast-niet-goed zouden vinden? Of vonden ze het werkelijk niet goed? Hoe dan ook: ik ben er nooit binnen geweest. En nu kan het niet meer. Zelfs als ik me langs of over het hek zou kunnen wurmen, als ik de sleutel bezat van de zware houten deur, dan nog zal wat ik te zien krijg, nooit meer zo zijn als toen. De vrolijke lichtjes zijn verwijderd, het pand is verlaten en de hof oogt verwaarloosd. En ook mijn vader kan niet meer mee om mij te beschermen voor de ongetwijfeld norse kelners of vastgoedeigenaren.

Ik sta tegenover het gebouw, en denk: misschien ga ik hier wel nooit naar binnen. Jamais. En terwijl dat voor vrijwel alle gebouwen in dit dorp een volkomen geaccepteerd feit is, vind ik het hier jammer.

Dus ik ga er maar eens een avondje op Googlen. Kijken of ik alsnog inkijkjes kan vinden die ik er zelf nooit heb gehad.

Geen beeld

We hebben afgesproken om te gaan lopen. Op een plek die uitnodigt om mooie platen te schieten. En dus hebben we een tas om de schouders hangen die vol zit met apparatuur.

En met dat lopen komt het goed. De plek is fraai. Maar de camera blijft wonderlijk genoeg de hele wandeling in de tas. We stellen het vast, en besluiten het als een gegeven te zien. Een probleem is het geenszins. Waarom is dat?

We komen tot de conclusie dat niet het fotograferen, maar het ontspannen als belangrijkste doel gold van onze afspraak. Fotograferen kon als middel tot dat doel dienen, net als wandelen en bijkletsen.

Of friet eten bij een cafetaria. Of ijs in het dorp. Zo werd het een geslaagde wandeling, een werkelijke fotografeer-afspraak. Maar beeld ervan blijft niet.

Of toch. De lange oprijlaan die werd geflankeerd door bloeiende witte hortensia's. Daarvan maakten we geen foto. Maar het beeld blijft wel bij.

Nachtvluchten

Midden in de nacht is de geest niet langer gebonden. Hij verplaatst zicht razendsnel, van de ene plek van betekenis naar de andere. De dromer kent de betekenis toe.

Ik reis deze nacht langs plekken die ik verbind met geluk. Alleen zien ze er 's nachts heel anders uit. En toch herken ik ze meteen.

Voor de willekeurige passant zijn deze plaatsen waarschijnlijk weinig opvallend. Voor mij des te meer. Ik koppel deze plaatsen aan geluk.

En dan maakt de plek ineens niet zoveel meer uit. Geluk kan ook op een dijk liggen, op een bankje of onder een tunneltje.

Zo droom ik mij de nacht door. Van die ene piano naar de piano's, van strand naar park naar bos. Van kerk naar laan naar bos naar dorp naar stad naar uit en... thuis.

En als ik dan even wakker lig, realiseer ik me dat deze droom pas net begint.

Dido en Aeneas

Zij is zojuist weduwe geworden als hij op de proppen komt. Hij wil haar voor zich winnen, maar durft de consequenties daarvan niet onder ogen te zien. 

Gaan ze elkaar krijgen? Ik mocht Dido en Aeneas bijwonen met de camera in de hand. Een paar van de beelden...

Vanavond ga ik nogmaals. Dan speelt de Musicalgroep Utrecht dit stuk met een andere cast, in dezelfde regie. Ben heel benieuwd naar de verschillen in sfeer!

Een droom

A dream, a photo by FotoSyb on Flickr.

Nogmaals het engeltje tevoorschijn gehaald. Andere camerahoek, nog meer vergroting door er een balg bij te gebruiken. Nog meer zeggingskracht.

Sprakeloos engeltje

Een dromerig tinnen engeltje met een klein diamantje in haar hand... dat had ik uit de grote verre stad meegenomen voor mijn kleine meisje. En voor mezelf, want ik had er zelf ook plannen mee.

Sterker nog; ik kon niet wachten tot zij het zou zien. De avond voordat ik het haar zou geven, bouwde ik op de keukentafel een mini-studio'tje om er zelf mee te spelen.

• Links aan het statief zit een laserpointer bevestigd. Die richt zijn rode lichtstraaltje precies op het diamantje in de hand van het engeltje.
• Dat engeltje (ongeveer vier centimeter groot) zit op een prisma. Een glad halfronde bol die je ook goed als vergrootglas op vlak papier kunt gebruiken. Het ding is erg glad en het engeltje is per foto enkele malen van haar zeepbel afgekukeld. Toch wilde ik het niet vastzetten, al had dat met een klein drupje fotolijm best gekund.
• De ondergrond is een kleuter-speelstoeltje met een zwart doek eroverheen gedrapeerd. Links staat ook de enige gebruikte lichtbron, een halogeen bureaulamp. Aan de rechterzijde geeft een stuk aluminiumfolie op een houten plaat wat invullicht aan de donkere kant. Bij sommige foto's heb ik die reflectieplaat als achtergrond gebruikt.
• De camera (Pentax K7) staat met een 105mm macrolens (Sigma 105mm/f2.8) vast op statief.

Dit (hierboven) werd het beeld op Flickr. Maar er waren meer uitkomsten die ik hier graag laat zien...

En toen ging het engeltje weer keurig in het kleine zakje met het leuke strikje erop. Het plakbandje weer dicht. Want dit kadootje was niet voor mij!