Generatiekloof

Ik vertelde mijn moeder dat ik ben uitgenodigd op een bruiloft te fotograferen. O jongen, ze vond het maar eng. Zou ik dat nou wel doen, zoveel verantwoordelijkheid. "Het moet wel echt in een keer goed dan he?"
Ze leek te denken: dat kan hij helemaal niet. Ik ken die gedachten. Het is dit soort gedachten dat me jarenlang weerhield van 'ja' zeggen tegen dingen die ik graag wilde. Ze deelde die gedachten met mijn vader. Zij waren er samen de eerste jaren steevast verrast over dat ik na een avond pianospelen bij een restaurant ook volgende week weer mocht terugkomen. Ze rekenden er blijkbaar elke avond op dat ik zou worden ontslagen.

Bij het pianospelen is dat heel misschien nog enigszins te begrijpen. Thuis oefende ik, en in het restaurant trad ik op. Dus daar speelde ik andere dingen. Saaie dingen, die toch al goed gingen. Thuis verbreedde ik mijn repertoire. En dat geploeter naar verbreding hoorden zij. Maar bij de fotografie klopt de reactie echt niet. Want de ploeterfoto's krijgt mijn moeder niet te zien. Wel de geslaagde resultaten van veel oefenen. De mooiste foto die ze van haar overleden echtgenoot heeft, mijn vader dus, heb ik gemaakt. De mooiste foto die ze van haar overleden vader heeft, mijn opa dus, heb ik ook gemaakt. Ze zou dus wel beter moeten weten.

En dus had ik het recht, vond ik, om haar terecht te wijzen. Dat ze wel wat meer vertrouwen mag hebben in wat haar jongen kan. Niet dat ik een professioneel fotograaf ben, dat ben ik niet en pretendeer ik ook niet te zijn. Maar ik heb de vaardigheden, de achtergrondkennis, de apparatuur en de visie op fotografie om prima foto's te kunnen opleveren.

Ergens in het gesprek stelde ze ook nog de vraag of die bruid en bruidegom misschien armlastig waren.
En om die reden krijgt zij geen afdruk van de foto die ik vandaag van haar kleindochter maakte (boven). Ze mag hem kopen, tegen professioneel tarief. Zo. Zal dat haar leren?

Liefhebberij

 

Fotografie is een liefhebberij van me. Het is er een waar ik al veel in heb geïnvesteerd: ik volgde diverse fotografie- en portretcursussen (bij het Utrechts Centrum voor de Kunsten), spendeerde veel aan fotorolletjes en lenzen, en stak vooral veel tijd in de hobby. Zo gaat dat met liefhebberijen.

Instructieboekje

Mijn eerste spiegelreflexcamera was een Pentax P30. Een halfautomatische camera zonder autofocus, die ik helemaal handmatig kon instellen. Ik kocht hem achttien jaar geleden, tweedehands, tijdens een vakantiebaantje van mijn werkgever. Het toestel - met drie lenzen, een flitsertje, koffer én een uitgebreid instructieboekje, lag daar ongebruikt in een kast. Baas had een nieuwere camera (eentje mét autofocus) en gebruikte deze niet meer. Ik kon de P30 voor een schijntje kopen, meteen meenemen, en vanaf dat moment werd fotografie mijn liefhebberij. 

Generaties

Inmiddels zijn we generaties verder. Ik heb meer lenzen, en (digitale) camerahuizen gekocht. Toch heb ik de P30-body nog wel. Maar sindsdien kocht ik twee autofocus-camera's en twee digitale behuizingen, allemaal Pentax. Ben het eerste systeem altijd trouw gebleven. En nog steeds enthousiast over de mogelijkheid om oude lenzen op nieuwe toestellen te gebruiken. Dat geeft ook vertrouwen naar de toekomst. Ik verwacht dat mijn lenzen ook op nieuwe camera's zullen passen.

Momenten

Mijn vrienden weten dat ik graag mijn camera meeneem. Ik leg al jaren graag bijzondere momenten vast, fotografeerde in de afgelopen maanden een kat vlak voordat ze naar een nieuw thuis ging, en een vriendin toen ze met haar mede-danscursisten een voorstelling gaf. Enkele keren zat ik tussen het publiek van musicals van First Row Entertainment. Dat doe ik graag: theaterfoto's en informele portretten tijdens feesten.

 

(meer hier)

Onvoorbereid

Op onvoorbereide momenten zijn mensen het mooist. Er is een foto waar ik zelf op sta, in kamerjas, haar in de war, en ik geloof zelfs met de slaap nog in de ogen. Ongeschoren. Mijn toenmalige vriendin maakte hem. De foto werd de favoriet van mijn moeder. En de mooiste foto's die ik van mijn dochter maakte, waren toen zij niet in de gaten had dat ik ze maakte: in de tijd dat ze nog niet besefte wat een fototoestel was.

Verzoek

En vorige week werd ik uitgenodigd om op een bruiloft de officiële reportage te maken. Ik vind dat spannend: zo'n dag komt nooit terug dus de foto's moeten in een keer goed zijn. Ik denk dat ik het kan, maar ben toch nerveus: heb ik geen nieuwe batterijen nodig voor de camera? Misschien toch de camera maar eens laten servicen?

Piekfijn

Laat het bruidspaar zich maar opdoffen. Dan zorg ik dat de camera en lenzen piekfijn in orde zijn. Opgepoetst, vol energie. Extra geheugenkaartjes met ruimte voor een heleboel foto's. Ik bereid het voor zoals een liefhebber zijn apparatuur vertroetelt. Ik sluit niet uit dat ik vergeet mezelf te scheren. Of dat er slaap in mijn ogen zit. Maar niet in de lens!

Het moment

Hoe ziet een rotje eruit als het ontploft? Nou, zo.

Ik kan me voorstellen dat je bij deze foto even moet weten waar je eigenlijk naar kijkt. Er stond een rotje - type astronaut - rechtop op een paaltje (de donkergroene trapezium onderin beeld). Je ziet een steekvlam rechts, aan de bovenkant knalt er stof uit, aan de linkerkant schieten vonken nog weg. En verder is er veel rook. Het bedoelde effect - namelijk de knal - kan door de foto niet worden vastgelegd. Dus die zul je erbij moeten denken. Mijn camera stond een stukje verderop op een statief.

Deze foto maakte ik op nieuwjaarsdag 2009. De buurjongens waren hun saaie vuurwerk aan het opmaken. Het mooie vuurwerk was er in de voorgaande nacht wel doorheen gegaan. Maar van deze "suffe knallers" hadden ze er veel over.

Geduldig probeerden we het, zeker dertig keer. Aftellen: drie, twee, een... lontje aan, even wachten, klik (en dan maar hopen dat klik en knal op het zelfde moment gebeurden).

Op het geheugenkaartje van mijn camera stonden ongeveer dertig plaatjes van staande rotjes op een paaltje, met een brandend lontje, of van een leeg paaltje en (als ik geluk had) wat rookkringeltjes.

Mijn buurjongens vonden hun saaie astronautjes ineens heel interessant. Het spelletje met de buurman met zijn grote camera die hun knallertjes wilde fotograferen maakte het afsteken veel leuker. En toen ze zagen hoe het geslaagde beeld eruitzag, waren we trots. Allemaal.

Het zou een jaar worden met enorm veel vuurwerk. Dat kon ik toen nog niet weten. Dat begon toen ik - tevreden met een tweetal foto's - diezelfde middag werd gebeld.