Sporen van het verleden

Sporen van vroeger.
Ze mogen blijven zolang ze het heden niet blokkeren.
Mooi om te bestuderen, en een stukje langs te lopen, maar echt ver gaan ze je niet meer brengen.

Moed

Dat is: kiezen voor je eigen blad en dáár dan op gaan staan.  

Dat het niet uitmaakt hoe anderen naar je kijken. Of juist niet.
Voelen hoe het wankel is onder je voeten. 
Merken dat het gaat. 
Dat het eigenlijk zelfs wel meevalt. 
En dan: spelen met de verbeelding. Ik ga op dit blad de zee over varen.

(Kreeg tijdens de cursus "52 weken anders kijken" de opdracht om een foto te maken bij het thema "MOED". Dit was een van mijn uitwerkingen.)

A cup of tea

Kijk eens goed naar de verpakkingen van alledaagse producten. Er valt veel aan te zien.

Sommige verpakkingen zijn ontworpen om urenlang prominent op de salontafel te staan. Dit kartonnen theedoosje bijvoorbeeld. Zie de rondingen in het doosje, de mooie sfeervolle tekening erop. Het dekseltje kan worden geopend en weer gesloten zonder iets stuk te maken. En alle tekst en afbeeldingen op het doosje hebben betrekking op de inhoud.

Het contrast met het koffiecupjesdoosje - ook in mijn keukenkastje - is groot. Dat staat vol kleurige reclameboodschappen over ándere cupjes uit de serie. Het doosje is minder sfeervol en je kunt het niet openen zonder de verpakking zichtbaar te beschadigen. Dit doosje komt niet voorbij het aanrecht.

Als we dieper in het theedoosje duiken - het staat er nu toch - , valt op dat de papieren sachetjes rond de theezakjes ook mooi zijn gemaakt.

En zelfs in dat papieren sachetje kom je verpakkingsmarketing tegen. Aan het theezakje zit een merklabeltje.

En zijn we er dan? Ja, dan zijn we er wel. Komen we tot de kern van het product. Houtachtige friemeltjes.

En ineens valt op dat ik een fout heb gemaakt. Ik wilde analyseren, maar ben gaan knippen, ben gaan kijken naar de inhoud zonder het doel van het zakje in zicht te houden.
Het gaat namelijk niet om die friemeltjes. Het gaat om de smaak aan heet water. En het behaaglijke gevoel dat je daarvan kunt krijgen. En dat ziet er heel anders uit dan die theekorreltjes.

Voor de leuk

Je talent inzetten om de goede zaak te ondersteunen. Dat kun je doen door zelf iets te organiseren. Je kunt ook meerijden met een trein die al even rijdt.

Deze week sloot ik me aan bij een bestaand initiatief. Het begon voor mij met een berichtje op Twitter. En eindigde in een fotoshoot langs het Valkenburgse Meer.

Journalist Henri van Veen laat zich sponsoren tijdens de Dam tot Damloop, voor de Stichting Leukemie. 

Aan deze actie koppelde hij een veiling. Lezers konden bieden op spulletjes of op diensten die via Henri bij elkaar waren gebracht. Opbrengst voor het goede doel.

Deze sympathieke actie kreeg mijn steun. Maar liever dan simpelweg geld overmaken, stelde ik een dienst ter beschikking. Dus ik bood in overleg met Henri een outdoor-fotoshoot op locatie (binnen Nederland) aan.

Er werd op geboden; en er kwam iemand als winnaar uit de bus. Afgelopen weekend ontmoette ik Marlies en haar Dirk bij het Valkenburgse Meer. Acht jaar getrouwd.

De gezamenlijke foto was om het te vieren. Voor mij als treinenliefhebber was er nóg een feestje: het passeren van het stoomtreintje van het Smalspoormuseum. Dus ook daar maar even een foto van gemaakt. Ik was er immers voor de leuk.

Wil je ook bijdragen? Zie het tweede plaatje. Wil jij ook op een plek op de foto die voor jou betekenisvol is? Neem contact op!

Twaalf unieke etages

Thuisje

Ergens in het Land van Dommel staat een huisje.

 
Een beetje schuin misschien, en niet veel groter dat een hut.

Omgeven door een tuin vol bloemen die wellustig wuiven in de zomerwind.
Je komt er via een pad dat stil veert onder je voeten, zo loop je er altijd licht naartoe.

De deur is nooit op slot voor jou, jij mag er binnen. En eenmaal binnen zit je er beschut, en knus.

Misschien is het wat klein voor harde houten meubels. En andere starre dingen die je meetorst in dit stoffelijk bestaan. Maar voor iedere herinnering is plek genoeg. Elke droom en ieder spinsel kan er staan.

Er missen wel gemakken, zoals gas, water en stroom. Het voordeel is: je hoeft er niks. Je hoeft alleen jezelf te zijn. Vrienden zullen je er graag bezoeken. Kijken door het hartgat in de deur en zien je ogen stralen.

Zij zien: dit hier is je Thuisje. En dan telt de rest niet meer.

Early birds (@SAIL2015)

Er moet toch een moment op de dag zijn dat het stil is rond de Sail-tallships. Dacht ik. 

Ik nam me voor om een keer rond zonsopgang mijn geluk te beproeven. Een heerlijk warm bed weerhield me er gisteren van te gaan. Maar vandaag ging ik alsnog.
Ik kwam rond zes uur aan. De nachtelijke duisternis week voor de doorbrekende dag. Ik parkeerde mijn auto (illegaal) in een zijstraatje van de kade.

Al gauw zag ik: het was het uur van de fotografen, de hardlopers en de fietsers. Een fotograaf had een motorbootje gecharterd en hing over de voorplecht terwijl de schipper manoeuvreerde. Dat idee had ik ook overwogen. Op het droge: mannen met rugtassen en statieven. Sommigen met een fiets.

Hardlopers. Zij lieten zich door dit miljoenen-evenement niet van hun dagelijkse routine afbrengen.

Een man liet zijn hond uit, maar had zijn smartphone getrokken en nam de tijd bij een driemaster. De hond had maar te wachten tot de baas klaar was.

Passanten met (snor)fiets. Op weg naar hun werk reden ze hier ook altijd langs. Maar nu stopten ze. Want een plaat van deze schepen langs de kade kun je niet laten schieten.

Het werd drukker. Bestelbusjes. Een busje van "handhaving en toezicht" van het GVB. Een politieauto.

Toen stond ik niet rustig meer. Ik startte de motor en zag in mijn spiegeltje hoe een sleepwagen van parkeerbeheer het straatje inreed.