Het obstakel

Het kan zomaar gebeuren. Een obstakel op je pad. 

 

 Wat te doen?  Wachten tot het oplost?

Sommige obstakels doen dat. Niet alle.

Kun je er misschien doorheen?

Nee. En het gaat maar niet aan de kant. Lijkt wel of het obstakel belangrijker is dan de rest. Als je niet uitkijkt, word je vermorzeld door je barrière.

Je kunt proberen om er dan maar ómheen te gaan.

Of het met een uiterste krachtsinspanning op te tillen, opzij te duwen. Misschien lukt dat wel.

 Een obstakel wordt ook wel gezien als mogelijkheid om te groeien. Nou ja, je kunt er in elk geval op klimmen.

En dan - bovenop het obstakel - een dansje doen.

Gegroeid? In elk geval iets meegemaakt.

Anders kijken. Gewoon doen

Ik ga anders kijken. Dat belooft Else Kramer bij een jaar-cursus fotografie. Haar belofte geloof ik.

Waarom? Omdat ze doet waar ze goed in is, en weet waar ze over praat. Haar enthousiasme voor de fotografie is zo aanstekelijk, dat ik daar op afstand blij van word. Ik geloof dat ze echt zo aanstekelijk is. Elke dag weer.

Haar handelsmerk zijn foto's met lego-mannetjes erin. Die zet ze samen met haar dochter in elkaar. Zij maakt er een opstelling mee. Ze blijft dicht bij haar kern, en gebruikt internet (en andere social media) om anderen te betrekken. Dat vonkt.

Ik ben een face in haar crowd, een van de mailadressen in haar bestand. Ooit mailde ze de vraag rond welke categorie nieuwsbrief-mails 'ik' wilde ontvangen. Mijn antwoord: zet mij maar in de groep die "alles" wil ontvangen.

En nu ga ik me een jaar laten inspireren. In een interactieve cursus, met Facebookgroep en al, feedbackrondes (en les in goed met feedback omgaan) en elke maand een cursus-bijeenkomst. Eindelijk weer eens een cursus waar ik me echt op verheug.

De ene optiek is de andere niet

Al een paar dagen fiets ik er langs. Een bloem in het gangetje achterom. Ideaal onderwerp voor een proefshoot. Doel: ontdekken wat het verschil is tussen de ene lens en de andere.

Enige spelregel: het maken van de foto moet de situatie intact laten. Dus plukken mag niet. De omgeving veranderen ook niet. Ik gebruik vier lenzen, een groothoek (15mm), een macro (35mm), een macro-tele (105mm) en een tele (300mm). Bij sommige foto's kies ik voor gebruik van de ingebouwde cameraflitser.

Dit is wat de 15mm ziet. Rondom de bloem is veel van het gangetje te zien. Misschien onscherp, maar wel herkenbaar. Met de 35mm macro is het beeld minder wijds:

Deze lens is een macrolens. Dat betekent dat je het onderwerp ook heel dicht kan benaderen, en dan een beeldvullend detail kan laten zien.

Ook met de 105mm macro lens kun je dicht op je onderwerp kruipen. Wat er anders is: zaken in de achtergrond worden minder verkleind, maar wel sneller onscherp. Zoals bij deze:

En tot slot het beeld dat je kan maken met een 300 milimeter tele-lens. De camera weegt dan een paar kilo meer, en is moeilijker stil te houden. Maar het effect is ook mooi: zachte kleuren in de onscherpte en de bloem komt helemaal los van de omgeving.

Welke heeft jouw voorkeur? Ik ben er zelf niet uit. Ze hebben allemaal wel wat. De ene manier van kijken is niet beter dan de andere.

Anders zijn is ideaal

20140223 - krokus- paarsvoorgeel2 - IMGP5853, a photo by FotoSyb on Flickr.

Ik zocht een beeld dat vertelt dat 'opvallen' een strategie kan zijn om aandacht te krijgen.

In mijn beleving waren de gele krokusjes misschien wel jaloers omdat zij niet scherp in beeld kwamen. En die paarse krokus wel. Net zoals mensen jaloers kunnen zijn als een ander meer aandacht krijgt.

Mijn dochter zag het anders. "Die gele, die zijn allemaal jaloers op die ene paarse, omdat die anders is. Al die gele zijn allemaal hetzelfde." Wat mooi. Hoe je 'anders zijn' kan waarderen. Vooral omdat iedereen uniek is.

Rimpelingen

20131012 - rimpelingen CC - IMGP4887, a photo by FotoSyb on Flickr.

Vanmiddag in de achtertuin. Vlak voor de regen kwam.

Honderdvijftig keer mis

Een stevige onweersbui trekt over het land. En omdat ik een vorige keer leuke bliksems heb gefotografeerd, wil ik het met een nieuwe lens ook weleens proberen.

Naarmate de bui dichterbij komt, volgen de weerlichten elkaar steeds sneller op. Je zou zeggen dat het dan een eitje is om een bliksem op de foto te krijgen. Dat valt een beetje tegen.

Meestal wacht je als fotograaf tot je onderwerp goed in beeld is en dan druk je af. Bij bliksems ben je dan te laat. Kwestie van lange sluitertijd kiezen, afdrukken, en hopen dat in de tien seconden die volgen, leuke flitsen zullen komen. Na die tien seconden heeft de camera tijd nodig om het bestand weg te schrijven. Op een sluitertijd van tien seconden, is mijn camera ongeveer 8 seconden aan het berekenen wat hij eigenlijk heeft gezien. Alle bliksems tijdens het wegschrijven komen niet op de foto.

Was er geen bliksem, zoals in bovenstaand schema bij poging 1, 2 en 3, dan wordt de foto ongeveer zo.

En van dit soort plaatjes heb ik er nu honderdvijftig op het geheugenkaartje staan. Tijdens het wegschrijven van de donkere foto's bliksemde het er lustig op los. Maar de lichtstralen lieten zich niet vangen. Als ik geluk had, trof ik een keer een verlichte lucht.

 

Zou ik het kunnen uittellen, dacht ik. Niet tellen hoe lang de lens open staat, maar tellen hoeveel tijd er tussen de weerlichten zit. En dan zo mikken dat bij het volgende weerlicht de camera open stond. Oftewel: situatie 4 uitlokken.

 

Misschien dat je er software op kunt loslaten. Die dan met een zekere kans van slagen voorspelt op welke momenten je de camera open moet zetten om de flitsen te vangen. Bij uit het hoofd tellen werkte het in elk geval niet. 

 

Deze foto was dan ook gewoon geluk hebben. Ik heb zeker tien mooie bliksems gezien - van die felle scherpe lijnen door de lucht, en van die acht heb ik er twee gevangen. Die hierboven, en deze:

Na 150 keer missen word je het zat. Ik dacht nog: 'dat is het moment om nog éen keer een goede flits te vangen'. En inderdaad, nog geen tien seconden later een fantastische bliksem. Niet gevangen. En ook terwijl ik dit blogje typte - dansten de bliksems nog vrolijk rond het huis.
"Denk maar niet dat je ons kunt voorspellen, hahaha!" leken ze te zingen. 

Vrije tijd

Vanuit de trein tussen Houten en Utrecht zag ik een veld vol wilde bloemen. Idylle van kleuren in groen en grijs land. Stond daar iemand? Minder dan tien seconden had ik de tijd om ernaar te kijken.

Toen was de trein er voorbij en wilde ik terug.

Daags erna hoefde ik niet met die trein. Met een fototoestel om de nek wandelde ik een boerenerf op. Ergens daar achter lag het veld. Een meisje dat de paarden te eten gaf, antwoordde dat je via het weiland bij de bloemen kon komen. En dat ik daar best heen mocht. Ging ze erover? Geen idee, maar ik mocht.

Zonder veel van de bloemen te weten - ik herkende vooral veel klaprozen - genoot ik van hun kleuren, zag ze wiegen in de wind en voelde mezelf tot rust komen. Zonder verwachtingen of oordeel van wie dan ook, over wat dan ook. Ik was er, en mocht tijdloos, eindeloos genieten. De essentie van vrije tijd.

Een warm briesje. Het continue gegons van hommels. Verderop het geruis van de a12 en de a27. En soms een trein. Wie uit die trein zou hier morgen komen kijken?