De jacht op de jager

Toegegeven: tussen mijn heldere, scherpe en gedetailleerde foto's - zo maak ik ze graag - valt deze wel op. Had geen haar gescheeld of ik had hem gedeletet. Maar inmiddels is het mijn bureaublad. 

En naar mate ik er langer naar kijk, vind ik hem steeds leuker worden.

Zie het maar zo: ik had deze zwaluw ook graag scherp en gedetailleerd op de foto gezet. En misschien lukt het me ook nog weleens, ooit. Maar tot nu toe is dit mijn beste zwaluw ever.

De afwezige stad

Ik mailde met een vriendin over haar grote stad. Die is altijd in beweging en wel op zo'n manier dat het op een positieve manier pijn doet. De stad van steen en staal boezemt ontzag in.

Ik sloot mijn ogen en heel even was ik er. Die stad kende ik ook. Het brede water met de bruggen er overheen en de vele bijzondere en hoge gebouwen. Het gevoel dat overal vanalles gebeurt. Waar je tegelijkertijd deel van uit maakt, invloed op uitoefent en richting aan geeft. Omdat je deel bent van het collectief. Ik snapte hoe je van een stad, hoe zij van die stad kon houden.

Daarna reed ik met mijn camera mijn dorp uit.

Het contrast tussen haar omgeving en de mijne had nauwelijks groter kunnen zijn. Met in mijn hoofd nog de voorstelling van de grote stad zag ik met andere ogen hoe de zon achter het vlakke land verdween.



Zo was ik heel even was een toerist in het landschap om de hoek. Zag wat zij er zou zien, en dacht te begrijpen  waarom zij ook van het boerenland houdt. Voor het eerst voelde het als de moeite waard om ook de afwezigheid van dingen vast te leggen. Hier staan geen kantoren. Hier ruik je geen brandstof of uitstoot. Hier hoor je geen gezoem van machines.

Ik wil een keer met haar wandelen. In dit vlakke land. En een andere keer wil ik met haar door die stad lopen. En dan uitwisselen wat we zien. Elkaars ogen lenen, en leren van elkaars manier van kijken.

Buiten

Strijklicht over de weides rond Houten. Het geeft werkelijk rust, om ergens heen te gaan en gewoon een minuut of wat te kijken naar wat er gebeurt.

Zonder te willen ingrijpen, sturen of regisseren. Deze koeien beheersen die kunst, waarschijnlijk zonder zich daarvan bewust te zijn, tot diep in hun tenen. Wist jij dat koeien tenen hadden? Ik heb vandaag weer wat geleerd.

Deel vier (?) in de serie "nothing really special happening here"




Op een wel heel bijzondere avond. Want morgen zie ik mijn meisje.

Vakvrouw

Er kwamen heel wat fietsers langs toen we onze fotoshoot aan het doen waren. We zagen ze kijken en lazen hun gedachte: is dat een mevrouw die we zouden moeten kennen?

Zo werkt het nou eenmaal. Degene waar een camera naar kijkt is interessant. Geldt natuurlijk helemaal voor televisiecamera's, maar ook voor fotocamera's. Als ik een fotograaf in de weer zie, probeer ik me voor te stellen wat hij voor foto maakt. Dan wil ik zien wat hij wil laten zien. En als drie fotografen een persoon vastleggen, is dat vast een beroemdheid.

Welnu, beste fietsers, als u deze mevrouw niet al kent, is de kans dat u haar leert kennen niet zo heel groot. Ze is geen wereldster en heeft ook niet de droom om dat te worden. Ze is wel een toegewijde en belangstellende persoon. Rustig, integer en betrokken. En dat moest haar "professionele" portret (die voor op haar website) ook uitstralen.

Maar tijdens zo'n shoot kwamen er nog veel meer kanten van haar naar boven. "Jaa, deze vindt mijn moeder leuk!", riep ze bij een foto. Fijn. Dan heb ik haar ook als persoon getroffen, niet alleen als vakvrouw.

Ontspannen

Wat is er ontspannender dan lekker in de zon buiten genieten? Lekker in de zon buiten genieten terwijl anderen zich uitsloven.

Vandaag was in Utrecht het Nederlands kampioenschap fierljeppen, of wel verspringen met de polsstok. Gecombineerd met een mooi zonnetje en een aangename temperatuur was het bij de Muntkade voor menigeen goed toeven. Ook voor de kleintjes.

Toeschouwers zaten op het gras langs het water, op de kade, op bruggen, op het dakterras van hun huis en op bootjes. Naar mate de middag vorderde gingen steeds meer mensen ook zelf het water in.

Maar het meest indrukwekkend waren toch wel de halsbrekende toeren die de atleten uithaalden in een poging om verder dan twintig meter te springen met hun speciale stok.

Ook het publiek kwam aan de beurt. Wie een verklaring wilde ondertekenen dat hij geheel voor eigen risico sprong, mocht een poging wagen om de "sloot" over te steken. Dat viel nog niet mee...



Het massaal toegestroomde publiek was niet voor niets gekomen.

Zakelijk instinct

Ik fotografeerde een buikdansles-cursuspresentatie van een vriendin. Zij speelde mijn foto's ook door naar haar docente. En nu hoor ik dat zij ze graag op haar promotiemateriaal en site wil gaan gebruiken.

De docente biedt me aan om ook naar mijn site te verwijzen als ik dat leuk vind. Ik stuur haar een mailtje terug. Leuk dat je ze wilt gebruiken! En: "Vind jij zelf, gezien het gebruik dat je van de foto's gaat maken, dat een vergoeding redelijk is?"

Dat principe 'betaling naar waarde' hoorde ik laatst vanuit de hoek van #durftevragen. Deelnemers betalen na afloop van een workshop wat ze de workshop eigenlijk waard vonden. En daar kan de workshopleider goed van rondkomen. Ik vind het wel een prettig uitgangspunt. Zaken doen is prima, maar alleen (of vooral) als beide partijen zich er prettig bij voelen.

Overigens: mijn dochter vond het daar helemaal geweldig. Zij had ook een fototoestel mee (ze was pas vier!) en zat de hele voorstelling te fotograferen! Ze deed het heel serieus, liet me steeds even de fotootjes zien. "Kijk 'ns, papa!" Een fotografe in de dop.

Klik hier voor de site van de buikdanseres. En kom daar over een paar dagen terug, want dan is de nieuwe site gelanceerd.

Update: docente mailt een voorstel voor vergoeding.... ik kan er inderdaad niet van leven, maar een lekker ijsje eten met mijn dochter kan wel!

De echte fotograaf

Ze hoefden niet over hun rolverdeling te discussiëren. Hij maakte de foto, en zij mocht erop. Soms. Hij was immers de fotograaf. Het montere grijze stel wandelde langs de vijver in het park.

Aanvankelijk hoorde ik ze vooral. Ik steunde tegen een hekje langs het pad waar zij ook liepen, en was in de weer met mijn eigen camera. Die camera viel meneer ook op: zijn speeltje was beduidend kleiner dan het mijne. Hij wilde bescheiden afwachten tot "de echte fotograaf"  klaar was. Dat duurde niet lang. Een wolkje schoof voor de zon.

Ik zag hoe ze probeerden om een mooie compositie te maken en adviseerde ze om wat meer mijn kant op te komen. "En als u dan even wacht op de zon, heeft u een regenboog in de achtergrond."
Verlekkerd keek de man me aan. "Echt waar?"

Pas toen ik aan de andere kant van het park was - het stel was nog aan het spelen bij het water - bedacht ik dat ik ook had kunnen voorstellen om hen samen op de foto te zetten. Met regenboog en al, op hun kleine cameraatje. Als ik dat had gedaan, dan was ik pas echt een echte fotograaf geweest.