Early birds (@SAIL2015)

Er moet toch een moment op de dag zijn dat het stil is rond de Sail-tallships. Dacht ik. 

Ik nam me voor om een keer rond zonsopgang mijn geluk te beproeven. Een heerlijk warm bed weerhield me er gisteren van te gaan. Maar vandaag ging ik alsnog.
Ik kwam rond zes uur aan. De nachtelijke duisternis week voor de doorbrekende dag. Ik parkeerde mijn auto (illegaal) in een zijstraatje van de kade.

Al gauw zag ik: het was het uur van de fotografen, de hardlopers en de fietsers. Een fotograaf had een motorbootje gecharterd en hing over de voorplecht terwijl de schipper manoeuvreerde. Dat idee had ik ook overwogen. Op het droge: mannen met rugtassen en statieven. Sommigen met een fiets.

Hardlopers. Zij lieten zich door dit miljoenen-evenement niet van hun dagelijkse routine afbrengen.

Een man liet zijn hond uit, maar had zijn smartphone getrokken en nam de tijd bij een driemaster. De hond had maar te wachten tot de baas klaar was.

Passanten met (snor)fiets. Op weg naar hun werk reden ze hier ook altijd langs. Maar nu stopten ze. Want een plaat van deze schepen langs de kade kun je niet laten schieten.

Het werd drukker. Bestelbusjes. Een busje van "handhaving en toezicht" van het GVB. Een politieauto.

Toen stond ik niet rustig meer. Ik startte de motor en zag in mijn spiegeltje hoe een sleepwagen van parkeerbeheer het straatje inreed.

Eigen wijsje?

Merels bedenken hun eigen wijsje, maar zingen ook elkaar na.

Ze doen dat misschien bewust, misschien zonder dat ze dat doorhebben.

Ook componisten worden - of ze dat willen of niet - beïnvloed door de muziek die om hen heen wordt gemaakt. Het is dan ook niet gek dat ik soms een melodie speel aan de piano waarvan ik niet weet of die "eigen" is, of ergens opgeduikeld.

Als mensen me vragen of ik het zelf heb bedacht, is het eerlijke antwoord altijd: dat denk ik wel. Maar misschien ken jij het?

Nu zweeft er al een tijd een deuntje door mijn hoofd. Beetje minimal music. Beetje Philip Glass misschien. Of Yann Tiersen. Maar ik kon het niet thuisbrengen.

Totdat ik hetzelfde deuntje maandag in een Youtube-filmpje ook op de piano hoorde en zag spelen door Maaike Ouboter.

Via Twitter trok ik haar aan haar jasje:

"Jij kunt mij helpen een mysterie op te lossen! Welke muziek speel je de eerste secs van : https://www.youtube.com/watch?v=4tEJDxl7uxo … ?"

En nu wacht ik op antwoord...

Gespuis

Op de Rotterdamse Parkkade stonden twee mannen en een vrouw in het lichtschijnsel van een afgemeerd schip.

Ze voerden een verhit gesprek bij hun auto's.

 Om hen heen regende, flitste en donderde het aan een stuk door.

Na een tijd zagen ze mij, met mijn camera, in mijn auto.

Verontrust liepen ze naar me toe, ongure types, en vroegen of ik hun gesprek had opgenomen. Of gefotografeerd.

Nee hoor, in het geheel niet. "Wat kan jullie gesprek mij nou schelen!" Ik liet ze het schermpje van de camera zien. Gebouwen en bliksem. Dat stelde ze gerust.

Vijf jaar op verheugd

Toen mijn dochter vijf jaar was, zagen we luchtballonnen vliegen.
"Wanneer jij tien jaar wordt gaan we samen een keer met een luchtballon mee," beloofde ik.

Mijn kleine meid tien jaar.. Het leek een eeuwigheid vooruit.

Sindsdien herinnerden we elkaar elke keer aan deze belofte als we een luchtballon zagen. Ik kon geen luchtballon zien zonder aan deze afspraak te denken, en genoot van de gedachte dat ook zij dat zo zou beleven.

Nu is ze tien. En vandaag is het zover. We zijn allebei een beetje hieper en hebben er heel veel zin in. Het is een feestdag, alleen al daarom.

Ondertussen ben ik ook gaan inzien hoe fijn het is om zulke lange-termijn afspraken 'gewoon' te kunnen nakomen. Hoe veel dingen hadden er kunnen gebeuren in die vijf jaar die dit alles behalve gewoon hadden gemaakt... Enfin.
 

We gaan na vandaag maar eens nadenken over het feestje voor als ze vijftien wordt.

(20150714)

Kunst kijken

Je staat niet zomaar voor een muur met felle strepen.

Je staat in een museum in de hoofdstad.
Die strepen op de muur, dat is Kunst.
Iemand heeft de strepen gemaakt.
Iemand anders heeft bedacht dat ze hier moesten hangen.
Jij ging er met iemand kijken.
En daarom zie je ze.

Is het dan fout om hier vandaan te gaan met enkel de gedachte:
"Ik heb vandaag de prachtigste kleurcombinaties gezien.
Zó helder!"?

Is het erg als je niet weet wie de strepen zette
en wie de keuze maakte om ze hier te plaatsen?
Moet je steeds het hele plaatje zien -
en dan ook nog scherp?

Of mag je het bekijken zoals je wil?
Doen we dat niet allemaal, altijd?
En zien we niet allemaal wat anders?

Het juiste moment

Smeed het ijzer als het heet is.
Eet je eten vers.
Je leeft nu.
Laat het niet vergaan.

A giant leap...

Beste Claudia,

“Wat is jouw maan?” Je stelt de vraag in je programma “Teerling” - en je bedoelt: wat is jouw diepste droom? Ik zat vanavond bovenin het balkon in het Theater aan de Parade, en nam me voor om je vraag te beantwoorden. Mijn maan, dat is waar jij stond, vandaag.  Scheppen, mensen raken, met hoe ik de wereld zie, met eigen ideeën, met eigen muziek. 

Ooit geloofde ik erin. En timmerde aan mijn eigen maanlander. Vijf studentenjaren lang.  Ik schreef liedjes, gedichten, toneelteksten. Verzorgde optredens. Soms gingen ze slecht, en soms raakte ik mensen tot kippenvel of tranen toe. Het gaf zin. En enorm veel energie.

Totdat mijn geloof erin een genadeloze knauw kreeg.  Ik kwam - na een reeks afwijzingen voor diverse cabaretfestivals in het land - zelfs niet door de eerste ronde van de Kleinkunstacademie-auditie. Dé doodsteek was het commentaar van mijn vader: “Dan hoor je het ook eens van mensen die er verstand van hebben.”

Toen durfde ik niet meer. Niet meer te dromen, niet meer te geloven. Ik zette koers op een plan-B.  Een professioneel bestaan.

Mijn vader overleed ruim tien jaar geleden. Mijn moeder kruipt uit zijn schaduw. Zegt me dat ik met die muziek toch maar een bijzondere gave heb. Vrienden uit mijn studententijd vragen me om aan de piano te gaan zitten, als we elkaar weer zien.

En al jaren sluimert ergens de spijt en de twijfel.  Heb ik wel echt alles geprobeerd…

“Noch einmal werfen.”?  In het spel Yahtzee is het aantal beurten beperkt. Ook niet anders dan in het echte leven. Ooit - wie weet wanneer - kan ik nooit meer gooien, hopend op een zes. Het wordt tijd om te zingen, vechten,  huilen, vallen opstaan en weer doorgaan…

Dit is wat ik je vraag. Mag ik jou een paar van mijn liedjes laten horen? Ergens op een plek waar een piano staat? En wil jij me dan adviseren: misschien moet ik zoeken naar een zanger. Of naar een band. Of naar een producer, naar een leraar of een podium. 

Misschien voor jou een kleine stap, voor mij een enorme. Wil je me helpen die te zetten? Wil jij me helpen het liedjes maken weer serieus te gaan nemen?

Ik kijk uit naar een antwoord. Hoe dan ook: veel dank en complimenten voor je inspirerende optreden.

Sybren Visser