Vrije tijd

Vanuit de trein tussen Houten en Utrecht zag ik een veld vol wilde bloemen. Idylle van kleuren in groen en grijs land. Stond daar iemand? Minder dan tien seconden had ik de tijd om ernaar te kijken.

Toen was de trein er voorbij en wilde ik terug.

Daags erna hoefde ik niet met die trein. Met een fototoestel om de nek wandelde ik een boerenerf op. Ergens daar achter lag het veld. Een meisje dat de paarden te eten gaf, antwoordde dat je via het weiland bij de bloemen kon komen. En dat ik daar best heen mocht. Ging ze erover? Geen idee, maar ik mocht.

Zonder veel van de bloemen te weten - ik herkende vooral veel klaprozen - genoot ik van hun kleuren, zag ze wiegen in de wind en voelde mezelf tot rust komen. Zonder verwachtingen of oordeel van wie dan ook, over wat dan ook. Ik was er, en mocht tijdloos, eindeloos genieten. De essentie van vrije tijd.

Een warm briesje. Het continue gegons van hommels. Verderop het geruis van de a12 en de a27. En soms een trein. Wie uit die trein zou hier morgen komen kijken?

Witte paarden, zwarte paarden

'Hoor jij bij mij?' Vroeg het witte paard aan de zwarte toren.
De zwarte toren zei iets onverstaanbaars terug. 'Wij zijn ook wel heel verschillend,' zei het witte paard.

'Hoor jij dan bij mij?' Vroeg het witte paard aan het zwarte paard.
'Wij lijken op elkaar, maar horen niet bij elkaar. Want ik moet witte stukken slaan, en jij zwarte.'

'Jij bent wit, en ik ook.' zei het witte paard tegen een witte pion. 'Dus wij horen bij elkaar!'
'Maar ik word een koningin, en dan ben ik superbelangrijk. En jij blijft een knol,' zei de pion.

Na lang zoeken vond het witte paard een ander wit paard. 'Wij lijken zo op elkaar, wij moeten wel bij elkaar horen,' zei het witte paard.
'Misschien,' zei het andere witte paard. 'Maar samen met jou kan ik niet winnen, en samen met een loper wel. Of met een toren. Of met een koningin. Daar ga ik heen. Doei!'

Misschien hoor ik wel bij niemand, dacht het witte paard.
'Hallo!' zei een stem.

'Ik ben een legomannetje. Zullen we samen spelen?'
Het witte paard keek verbaasd. 'Maar wij horen toch niet bij elkaar?'

'Nou en?' zei het mannetje. 'Ik heb zin om te spelen. Of we nou bij elkaar horen of niet.'

Knuffels op de vrijmarkt

Weggerukt uit de intimiteit van de kinderkamer liggen de zachte vriendjes nu in de felle zon. Ze moeten een paar cent opleveren. De dag van de troonswisseling wordt voor deze beesten de dag van de slaapkamerwisseling.

Hoeveel er uiteindelijk van eigenaar wisselen? Geen idee.

Voor meer knuffels en hun (nieuwe?) eigenaren, zie www.flickr.com/photos/fotosyb. Daar staan de "staande" foto's. Op de een of andere manier lukte het me niet om die hier te uploaden...

De eerste de beste

Er is een tijd geweest dat je heel hard moest fietsen om een bruidspaar nog op dezelfde dag een foto te kunnen laten zien van hun trouwdag. Die tijd is nog niet zo heel lang geleden.

Een dispuutsgenoot had voor zijn bruiloft een professionele fotograaf ingehuurd. Die liep de hele dag mee en maakte de geijkte plaatjes om een mooi trouwalbum te kunnen leveren. Zonder dat ik die fotograaf gesproken heb, kan ik me een voorstelling maken van het proces rond die foto's. Hij zou ze ontwikkelen, er contactafdrukken van maken, de geslaagde foto's ter selectie aanbieden aan het bruidspaar - wanneer dat terug was van de huwelijksreis - en een paar weken later vol trots een glanzend fotoalbum aanleveren.

Ik was als gast bij hun kerkdienst en zou ook 's avonds het feest bijwonen. En ik had mijn camera ook meegenomen. Maar ik had bedacht dat mijn deadline op dezelfde dag viel. Toen het bruidspaar de kerk binnenliep stond ik langs het gangpad en schoot mijn filmpje vol. Direct na afloop van de dienst fietste ik met het rolletje naar de Hema, en liet het door de turbo-service afdrukken. Een uur later waren ze klaar. Dat uur gebruikte ik om een mooi lijstje uit te zoeken, inpakpapier te kopen en een hartelijke kaart te schrijven. De foto die ik het beste vond, liet ik vervolgens bij de copy-shop (op tien minuten fietsen) vergroten naar een A4-formaat, want dat kon toen, in kleur. Ik lijstte het in, en nam het 's avonds mee als kadootje naar de receptie. De mijne was de eerste foto die het bruidspaar van deze feestelijke dag had. En dat werd gewaardeerd...

Je begrijpt: het was voor de tijd van de camera's in mobiele telefoons. Digitale fotocamera's waren er niet of nauwelijks. Social media waren nog nergens te bekennen. En dus was dit echt de snelste manier om het beeld te hebben. Nu kun je bij wijze van spreken aan het einde van je trouwdag een digitaal album bekijken met de foto's die al je vrienden hebben gemaakt met hun smartphones, en doorgemaild of geüpload.

Waarom zou je nu nog weken wachten op een gedrukt fotoboek? Het antwoord is even eenvoudig als waar: omdat je een fotograaf vraagt omdat die foto's gaat maken die de andere gasten niet maken. Omdat de fotograaf er oog voor heeft. Er tijd voor maakt. Er de benodigde apparatuur voor meeneemt. En een stijl heeft die je aanspreekt. Maar bovenal: omdat je die foto's niet wilt voor de dag of de avond zelf, maar als herinnering voor vele jaren later. Dan ben je die paar weken uitkijken naar het album zo weer vergeten.

En voor de tussentijd heb je de snelle plaatjes van de snelle apparaatjes. Die je vervolgens thuis op je eigen kleurenprinter afdrukt. En dispuutsgenoten worden inzetbaar voor andere taken!

Paradijsvogels

De paradijsvogels vliegen niet meer. Ze zitten ergens in het struikgewas, ze proberen bij te komen van de klap. Daarom zien we ze niet.
Een jaar geleden zagen we ze wel. Toen scheen de zon. Ze floten ons moed in, ze brachten kracht. Ze tilden ons op in het schemerland tussen wat bestond en onbestaanbaar leek. En we zweefden. Tussen angsten en dromen. Als wij niet bang waren, konden we als echte Nils Holgerssons bij de dieren op de nek zitten. En meevliegen naar landen die onze mooiste dromen zouden overtreffen.

Een jaar vliegen heeft ze vermoeid. Ze raakten veren kwijt, hun kleur verschoot. Maar dan nog steeds hadden ze ons best kunnen tillen. Ware het niet dat er twijfel ontstond. Onze hoofden - vol van vragen en zorgen - werden voor de dieren te zwaar, en we verloren hoogte.

Toen we ze daarover vragen gingen stellen, werden ze nog zwakker en vlogen we nog lager. Totdat de vleugels van de dieren langs boomtoppen scheerden en we uiteindelijk bekaf en met een enorme smak op de koude steen belandden.

De dieren vluchtten weg tussen de struiken. Natuurlijk zijn ze bang geworden. Bang voor nog meer gedenk. Voor nog meer zorgen. Ze zijn doodsbang voor onze angst dat ze er niet meer zijn. Of dat ze ons niet meer kunnen tillen. En ze hebben gelijk ook.

Komen ze terug? De tijd zal het leren. Nee, niet de tijd. Wij. Want wij kunnen de tijd leren wat ze ons moet leren. Wij kunnen kiezen. Wij kunnen niet die vogels terug laten komen, maar wel onze hoofden minder zwaar maken. Wij kunnen ervoor kiezen om onze droom belangrijker te laten zijn dan onze angsten.

Misschien niet vandaag. Of volgende week. Maar we kunnen het. Dat geloof ik.

Weg

We zaten in je auto. Jij zat aan het stuur en ik zat ernaast. We waren vrolijk. De dag was zonnig en we reden door de bergen. Links was de berghelling omhoog, en rechts een ravijn. Ineens, en zonder dat ik begreep waarom, gaf je extra gas en stuurde je naar rechts. We zagen boomtoppen dichterbij komen en ik wist dat we er dadelijk zouden zijn geweest. Ik was niet bang. Niet boos en niet verdrietig, enkel verbaasd. Het niet-snappen hield me zozeer bezig dat ik niet toe kwam aan zelf voelen.
Ik schrok wakker en wist dat je er niet was. En werd bang. Dat ik uit deze droom niet kon ontwaken, dat ze werkelijkheid was.

Kunstenaars en dromers

Kunstenaars zijn het. De bouwers van modeltreinbanen. Je hebt ze vast nog niet vaak zo gezien. De mannen die modeltreinbanen bouwen hebben nou niet echt de meest creatieve uitstraling. Maar kijk er doorheen en zie hoe deze mensen erin slagen om een fantasiewereld werkelijkheid te laten worden. Ik heb het gezien, tijdens Rail2012 in Houten.

Ze laten je dromen dat je niet in een grauwe expositiehal staat, maar meetuft met een oude stoomtrein. Voor kinderen is het zelfs bijna realiteit. Een rondje met een oude stoomtrein, in de expositiehal!

Volwassenen moeten het iets meer van hun eigen fantasie hebben. Maar dan is het van een grijs perron ergens in Nederland maar een paar stappen naar een afgelegen houthakkershut.

En weer een paar stappen en je zit in de Britse jaren '30 als stoker van een oude stoomtrein. Of toerist in een stoffig dorp in Duitsland.

En zo wordt een bezoek aan de modeltreintentoonstelling een reis door tijd en ruimte. Dankzij de kunstenaars die deze banen hebben gebouwd. Vele uren werk hebben ze erin, en als bezoeker heb je nauwelijks het geduld om af te wachten tot de trein over de brug is gekomen...

De grens tussen kunst en kinderspel wordt op deze beurs regelmatig overgestoken. Heen...

... en weer!