Paradijsvogels

De paradijsvogels vliegen niet meer. Ze zitten ergens in het struikgewas, ze proberen bij te komen van de klap. Daarom zien we ze niet.
Een jaar geleden zagen we ze wel. Toen scheen de zon. Ze floten ons moed in, ze brachten kracht. Ze tilden ons op in het schemerland tussen wat bestond en onbestaanbaar leek. En we zweefden. Tussen angsten en dromen. Als wij niet bang waren, konden we als echte Nils Holgerssons bij de dieren op de nek zitten. En meevliegen naar landen die onze mooiste dromen zouden overtreffen.

Een jaar vliegen heeft ze vermoeid. Ze raakten veren kwijt, hun kleur verschoot. Maar dan nog steeds hadden ze ons best kunnen tillen. Ware het niet dat er twijfel ontstond. Onze hoofden - vol van vragen en zorgen - werden voor de dieren te zwaar, en we verloren hoogte.

Toen we ze daarover vragen gingen stellen, werden ze nog zwakker en vlogen we nog lager. Totdat de vleugels van de dieren langs boomtoppen scheerden en we uiteindelijk bekaf en met een enorme smak op de koude steen belandden.

De dieren vluchtten weg tussen de struiken. Natuurlijk zijn ze bang geworden. Bang voor nog meer gedenk. Voor nog meer zorgen. Ze zijn doodsbang voor onze angst dat ze er niet meer zijn. Of dat ze ons niet meer kunnen tillen. En ze hebben gelijk ook.

Komen ze terug? De tijd zal het leren. Nee, niet de tijd. Wij. Want wij kunnen de tijd leren wat ze ons moet leren. Wij kunnen kiezen. Wij kunnen niet die vogels terug laten komen, maar wel onze hoofden minder zwaar maken. Wij kunnen ervoor kiezen om onze droom belangrijker te laten zijn dan onze angsten.

Misschien niet vandaag. Of volgende week. Maar we kunnen het. Dat geloof ik.

Weg

We zaten in je auto. Jij zat aan het stuur en ik zat ernaast. We waren vrolijk. De dag was zonnig en we reden door de bergen. Links was de berghelling omhoog, en rechts een ravijn. Ineens, en zonder dat ik begreep waarom, gaf je extra gas en stuurde je naar rechts. We zagen boomtoppen dichterbij komen en ik wist dat we er dadelijk zouden zijn geweest. Ik was niet bang. Niet boos en niet verdrietig, enkel verbaasd. Het niet-snappen hield me zozeer bezig dat ik niet toe kwam aan zelf voelen.
Ik schrok wakker en wist dat je er niet was. En werd bang. Dat ik uit deze droom niet kon ontwaken, dat ze werkelijkheid was.

Kunstenaars en dromers

Kunstenaars zijn het. De bouwers van modeltreinbanen. Je hebt ze vast nog niet vaak zo gezien. De mannen die modeltreinbanen bouwen hebben nou niet echt de meest creatieve uitstraling. Maar kijk er doorheen en zie hoe deze mensen erin slagen om een fantasiewereld werkelijkheid te laten worden. Ik heb het gezien, tijdens Rail2012 in Houten.

Ze laten je dromen dat je niet in een grauwe expositiehal staat, maar meetuft met een oude stoomtrein. Voor kinderen is het zelfs bijna realiteit. Een rondje met een oude stoomtrein, in de expositiehal!

Volwassenen moeten het iets meer van hun eigen fantasie hebben. Maar dan is het van een grijs perron ergens in Nederland maar een paar stappen naar een afgelegen houthakkershut.

En weer een paar stappen en je zit in de Britse jaren '30 als stoker van een oude stoomtrein. Of toerist in een stoffig dorp in Duitsland.

En zo wordt een bezoek aan de modeltreintentoonstelling een reis door tijd en ruimte. Dankzij de kunstenaars die deze banen hebben gebouwd. Vele uren werk hebben ze erin, en als bezoeker heb je nauwelijks het geduld om af te wachten tot de trein over de brug is gekomen...

De grens tussen kunst en kinderspel wordt op deze beurs regelmatig overgestoken. Heen...

... en weer!

Dromen in de tuin

Doe mij zo'n tuin! En doe er dan meteen een tuinman bij. En een paleis om - vanuit een mooie hoogte - te kunnen genieten van de oppervlakte. En een paar eenden. Die dan door het doolhofje waggelen. En gouden zwanen, die schitteren in het zonlicht. Want dat maakt het nog zoveel mooier. En...

Maar zelfs zonder zonlicht, zwanen of eenden. Zonder paleis en zonder tuinman. Zonder de oppervlakte, de struikjes. Zonder alle bezoekers. Behalve een.

Doe mij jou. En mij in diezelfde tuin. Dan ben ik elke koning te rijk.

Aandacht (be)grijpen

Het is belangrijk om te weten wanneer de aandacht op je is gericht. Voor die tijd hoef je niet te vlammen. Maar als het zover is, dan wel! Dit kun je zien als een PR-advies voor iedereen die graag goed in de schijnwerpers staat.

De focus ligt nu nog niet bij jou. Het is al genoeg als men weet dat je er bent. Je kunt gewoon je beurt afwachten. Of initiatief nemen, zodat de aandacht naar jou verschuift.

Maar wanneer de focus zich spontaan naar jou verplaatst, is het zaak om meteen alert te zijn. Je moet dus voorbereid zijn. Weten hoe je wilt reageren, hoe je wilt overkomen.

En dan ook snel zijn.

En goed uithalen. Voor je het weet is de aandacht verslapt.

Als je het goed doet, komt er een goed resultaat uit. Je moet het spel beheersen van de camera's bespelen. En erop vertrouwen dat je theater wordt opgemerkt.

Vakmensen onder elkaar!

Sirenes

Associaties zijn snel gelegd en soms erg venijnig. Het geluid van de maandelijkse sirene-test bijvoorbeeld is voor mij vastgeklonken aan de herinnering aan paniek van mijn doodzieke vader. Zo kan er ineens een traan zijn waar ik vlak daarvoor niet emotioneel was.

Bijna zeven jaar geleden. Hij was toen een kwetsbare zieke dierbare man. Niet oud, want veel te jong om zo in zijn bed te zitten. Hij trok zichzelf op aan de papegaai boven zijn ziekbed en keek in paniek om zich heen. Hij was al maanden ziek, en letterlijk in zijn laatste dagen. In de kamer was het tot dat moment vrij stil, we voerden onze gesprekken op een kalme toon, want teveel opwinding zouden we niet aankunnen. Hij niet, wij ook niet. Toen begon het geloei. En iedereen in de kamer kon het geluid thuisbrengen. Maar hij niet meer. Hij keek alsof hij sirenes uit de oorlog herbeleefde. Snel, zoek dekking! Het lichaam belette hem te vluchten. Het was de herrie van een strijd die hij een paar dagen later mocht opgeven.

Sindsdien, en nog altijd, word ik onaangenaam getroffen door dit maandelijkse signaal. Natuurlijk heb ik andere herinneringen bij andere plekken en andere geluiden en geuren. Ook aan hem. En het meest vreemde is: dit is niet een moment dat ik hem mis. Dit is een herinnering aan een moment dat ik het liefste niet had meegemaakt. En nu ik het toch heb beleefd, is het als een indringende schreeuw die nog altijd zoekt naar verzoening.

Wat deze sirenes voor mij zijn, zijn andere impressies voor anderen. Aan ieder verlies en ook aan elk vrolijk moment hangen ook heel gewone associaties. Gewone prikkels. En die prikkels in het dagelijks leven triggeren vervolgens de blijde of verdrietige gedachte aan een dergelijk moment vroeger.

Wie me goed kent, die weet het. En, net zo, wil ik van mijn dierbaren weten welke prikkels bij hen leiden tot een glimlach. Of tot een stille traan. Niet om de pijn weg te nemen of het plezier te overklassen. Wel om te kunnen troosten. Of mee te kunnen lachen.
.

Zakelijk en privé

Privé en zakelijk moet je niet teveel door elkaar halen. Mijn lief weet dat heel goed, ze knoopte pas privébanden met me aan toen duidelijk was dat onze zakelijke relatie achter ons lag. Dat is heel zuiver.

Maar soms is het ook wel heel prettig als privé en zakelijk wél dicht bij elkaar komen. Neem M. Ze vroeg mij of ik een fotoshoot met haar wilde doen, nadat ze had gemerkt dat ze zich bij mij op haar gemak voelde. En dat had ze gemerkt in een privé context.

De shoot was gezellig en leverde daarnaast ook het gewenste resultaat op: mooie foto's waar M blij mee is. En de zakelijke wederdienst komt ook prima in orde: we spraken af dat ik op basis van waardebepaling-achteraf zou factureren. Het gaat me bij klusjes als deze niet om het geld.

Ook via privékanalen kwam de vraag om eens een avond mee te denken over een training. De vraag werd bij mijn opdrachtgever in de organisatie getoetst, ik maakte een offerte en die werd zonder veel problemen goedgekeurd. Het kan dus wel. De ondersteuning was vervolgens mede zo effectief doordat ik mijn opdrachtgever al jaren vanuit de privé-setting ken.

Twee voorbeelden van "Niks mis met deze vermenging van zakelijk en privé."

Waarom zou ik dan krampachtig gaan proberen alleen in de zakelijke contacten aan opdrachten te komen? Ik heb mijn neus in dezen nog niet gestoten. Dus laat privé en zakelijk maar lekker door elkaar lopen!